LOAF TIDINGS

ദൈവത്തിന് ഏറ്റവും പ്രീതികരമായ കാഴ്ചവസ്തു!

“തുറക്കൂ, ദയവായി വാതിൽ തുറക്കൂ.” ശാന്തിതേടി അലഞ്ഞ ഒരാത്മാവ് സ്വർഗകവാടത്തിൽ മുട്ടിക്കൊണ്ടു പറഞ്ഞു. ഉടനേ അകത്തുനിന്ന് ഉത്തരമുണ്ടായി: “വാതിൽ തുറക്കാം. പക്ഷേ അതിനു മുമ്പ് ദൈവത്തിന് ഏറ്റവും പ്രീതികരമായ കാഴ്ച വസ്തു കൊണ്ടുവരൂ.''

ദൈവത്തിന് ഏറ്റവും പ്രീതികരമായ കാഴ്ച‌ വസ്‌തു തേടി ആ ആത്മാവ് ലോകംമുഴുവനും നടന്നു. അതിനിടയിൽ സ്വന്തം രാജ്യത്തിനുവേണ്ടി സധൈര്യം അടരാടിയ ഒരു പടയാളിയുടെ ഹൃദയത്തിലെ അവസാന രക്തത്തുള്ളി ആ ആത്മാവിനു ലഭിച്ചു. ആ രക്തത്തുള്ളിയുമായി ആത്മ്‌മാവ് സ്വർഗകവാടത്തിലെത്തി. പക്ഷേ, ദൈവത്തിന് ഏറ്റവും പ്രീതികരമായ കാഴ്‌ച വസ്‌തു അതായിരുന്നില്ല.

പിന്നീട് ഒരു കാമുകി മരിക്കാൻ പോകുന്ന തന്റെ കാമുകന്റെ നിറുകയിൽ നൽകിയ അന്ത്യ ചുംബനം കൊണ്ടുവന്നു. അതും ദൈവത്തിന് ഏറ്റവും സ്വീകാര്യമായ കാഴ്‌ച വസ്തുവല്ലായിരുന്നു.

വീണ്ടും ആത്മാവ് അലഞ്ഞുനടക്കുമ്പോൾ കൈകൾ കൂപ്പി പ്രാർഥിക്കുന്ന ഒരു പിഞ്ചുബാലനെ കാണാനിടയായി. ആ ബാലനെ ശ്രദ്ധിച്ചു കൊണ്ടു നിൽക്കുമ്പോൾ അടുത്തുനിൽക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യനെ ആത്മാവ് കണ്ടു. ആ മനുഷ്യനും നിഷ്കളങ്കനായ ആ ബാലന്റെ പ്രാർഥന ശ്രദ്ധിക്കുകയായിരുന്നു. കുറച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ പാപിയായ ആ മനുഷ്യന്റെ കണ്ണിൽനിന്ന് അനുതാപത്തിന്റെ ചുടുകണ്ണീർ വീഴുന്നത് ആത്മാവ് കണ്ടു. എത്രയുംവേഗം ആ കണ്ണീർക്കണങ്ങളിലൊന്നു ശേഖരിച്ച് ആത്മാവ് സ്വർഗകവാടത്തിലെത്തി. അപ്പോൾ സ്വർഗകവാടം താനേ തുറക്കപ്പെട്ടു. കാരണം, ദൈവത്തിന് ഏറ്റവും പ്രീതികരമായ കാഴ്ച വസ്തുവായിരുന്നു അനുതാപത്തിന്റെ ആ ചുടുകണ്ണീർക്കണം.

തിരുവചനം നോക്കൂ, “അതുപോലെ തന്നെ, അനുതാപം ആവശ്യമില്ലാത്ത തൊണ്ണൂറ്റൊന്‍പതു നീതിമാന്‍മാരെക്കുറിച്ച്‌ എന്നതിനെക്കാള്‍ അനുതപിക്കുന്ന ഒരു പാപിയെക്കുറിച്ച്‌ സ്വര്‍ഗത്തില്‍ കൂടുതല്‍ സന്തോഷമുണ്ടാകും എന്ന്‌ ഞാന്‍ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു.” (ലൂക്കാ 15 : 7)

ഇക്കാലത്തെ വല്ലാത്തൊരു ദുരന്തം നമ്മളൊക്കെ 'ഭയങ്കര വിശുദ്ധരായി ' മാറിക്കഴിഞ്ഞു എന്നതാണ്. ഒരു കുമ്പസാരക്കൂടിന്റെ സഹായം പോലുമില്ലാതെ ജീവിക്കാനാവും വിധം വിശുദ്ധരായി മാറിക്കഴിഞ്ഞവർ ഇന്ന് സഭയിൽ ഏറെയാണ്. യോഹന്നാൻ ശ്ളീഹ പറയുകയാണ്: “നമുക്കു പാപമില്ലെന്നു നാം പറഞ്ഞാല്‍ അത്‌ ആത്‌മവഞ്ചനയാകും; അപ്പോള്‍ നമ്മില്‍ സത്യമില്ലെന്നു വരും. എന്നാല്‍, നാം പാപങ്ങള്‍ ഏറ്റുപറയുന്നെങ്കില്‍, അവന്‍ വിശ്വസ്‌തനും നീതിമാനുമാകയാല്‍, പാപങ്ങള്‍ ക്‌ഷമിക്കുകയും എല്ലാ അനീതികളിലും നിന്നു നമ്മെ ശുദ്‌ധീകരിക്കുകയും ചെയ്യും.” (1 യോഹന്നാന്‍ 1 : 8-9)

പണ്ടൊരു ചേട്ടന്റെ വാമൊഴി ഇങ്ങിനെയായിരുന്നു ''മത്തായി കള്ളും കുടിക്കും, പെണ്ണും പിടിക്കും പക്ഷേ മനഃസാക്ഷി വിട്ട് ജീവിക്കാറില്ല". കിടപ്പ് പന്നിക്കുഴിയിലാണ് എന്നിട്ടും ഇത്തരം 'മനസാക്ഷി’ ഉള്ളതുകൊണ്ട് വലിയ പ്രശ്നമില്ല. പ്രാർത്ഥിക്കാൻ പോയ ഫരിസേയൻ എങ്ങിനെയാണ് നീതികരിക്കപ്പെടാതെ മടങ്ങിപ്പോകേണ്ടി വന്നത്? നിരത്തി വച്ച സൽകർമ്മങ്ങളിലൊന്നും തമ്പുരാൻ വലിയ മഹിമ കണ്ടതുമില്ല. ചുങ്കക്കാരൻ ആത്മനിന്ദയോടെ തല കുനിച്ചതേയുള്ളൂ. ബാക്കിയെല്ലാം ഓ.കെ.!

“അങ്ങയുടെ മുഖപ്രകാശത്തിൽ എന്റെ രഹസ്യ പാപങ്ങൾ വെളിവാകുന്നു” (സങ്കീ 90 :8) അകലം കുടുംതോറും ഒന്നും മനസിലാകണമെന്നില്ല. ക്രിസ്തുവിനടുത്തേക്ക് ലേശം കൂടെ അടുത്തപ്പോൾ വി.അഗസ്റ്റിനും, പത്രോസ് ശ്ളീഹയുമൊക്കെ ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരുന്നു “കർത്താവേ, അകന്നു പോകണമേ ഞാൻ പാപിയാണേ”. (ലൂക്ക5: 8) ഒരാൾ ആത്മഗതമായി പറയുന്നു “നമ്മുടെ കാലത്തെ ഒരു സവിശേഷത മനുഷ്യരിൽ പാപം വർദ്ധിക്കുകയും, പാപബോധം വറ്റിപ്പോവുകയും ചെയ്തു എന്നതാണെന്ന്”

എത്ര ഹീനമായ കാര്യത്തിലും ഒരു മടിയും (വ്യസനവും) കൂടാതെ ഉൾച്ചേരാനാവും വിധം നമ്മുടെ മനഃസാക്ഷി (വിശിഷ്യാ ക്രിസ്തീയ മനഃസാക്ഷി) വശീകരിക്കപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞു. ആത്മനിന്ദയോടെ ജീവിതത്തെ നോക്കുമ്പോഴാണ് അൻപത്തിയൊന്നാം സങ്കീർത്തനം നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ പിറക്കുകയുള്ളൂ. എന്തൊക്കെ ഏറ്റുപറച്ചിലാണ് ഒരു രാജാവായിരുന്നിട്ടും ദാവീദിന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്നു വരുന്നത്. ക്രിസ്തുവിൽ നമ്മുടെ ആത്മാനുതാപം കുറ്റബോധത്തിന്റെയല്ല, മറിച്ച് പാപബോധത്തിൻ്റേതാണ്. നഷ്ടപ്പെട്ട (കളങ്കപ്പെട്ട) വെളുത്ത മേലങ്കിക്ക് പകരം മറ്റൊന്നിന് വേണ്ടി അമ്മയോട് കേഴുന്ന ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ ആശ്രയ ബോധം!